Οι γιατροί καλύπτουν τα κενά και τις αυξημένες ανάγκες του καλοκαιριού, όμως καταγγέλλουν ότι οι αποζημιώσεις για την επιπλέον εργασία τους φτάνουν μειωμένες
Γράφει η Αναστασία Καφετζή
Μια ακόμη παράδοξη σελίδα στην καθημερινότητα του δημόσιου συστήματος υγείας φαίνεται πως γράφεται στα Κέντρα Υγείας των νησιωτικών περιοχών της 2ης Υγειονομικής Περιφέρειας. Γιατροί που κάλυψαν αυξημένες ανάγκες, εργάστηκαν πέρα από τον αρχικό σχεδιασμό και κλήθηκαν να στηρίξουν τις δομές σε περιόδους αυξημένης πίεσης, διαπιστώνουν ότι η αποζημίωση που τελικά καταλήγει στους λογαριασμούς τους δεν αντιστοιχεί στην εργασία που πραγματοποίησαν.
Οι πρόσθετες εφημερίες δεν προκύπτουν από κάποια αυθαίρετη απόφαση της τελευταίας στιγμής. Προηγείται αίτημα, καταγραφή αναγκών και έγκριση από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Με απλά λόγια, το κράτος γνωρίζει, εγκρίνει και ζητά την κάλυψη των κενών — μέχρι τη στιγμή που έρχεται η ώρα της πληρωμής.
Τότε, σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων, φαίνεται να εμφανίζεται η γνωστή ελληνική «πατέντα»: η εργασία να πραγματοποιείται κανονικά, αλλά η αμοιβή της να περνά από μια διαδικασία… δημιουργικής συρρίκνωσης.
Γιατροί αναφέρουν ότι τα ποσά που λαμβάνουν για επιπλέον εφημεριακή απασχόληση είναι αισθητά μειωμένα, ενώ οι πληροφορίες που μεταφέρονται από πλευράς διοίκησης κάνουν λόγο για περιορισμούς στη διαθέσιμη χρηματοδότηση. Έτσι, δημιουργείται το εύλογο ερώτημα: αν δεν υπήρχαν τα απαραίτητα κονδύλια, γιατί εγκρίθηκαν οι συγκεκριμένες ανάγκες και γιατί ζητήθηκε από τους γιατρούς να καλύψουν τα κενά;
Από την πλευρά των νοσοκομειακών γιατρών, επισημαίνεται ότι οι μειώσεις στις καταβολές των πρόσθετων εφημεριών φτάνουν περίπου στο 30%, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις. Οι εργαζόμενοι κάνουν λόγο για μια κατάσταση όπου οι ανάγκες του συστήματος αντιμετωπίζονται με «ηρωισμό» από το προσωπικό, αλλά η οικονομική αναγνώριση της προσπάθειας φαίνεται να ακολουθεί διαφορετικούς κανόνες.
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς την ίδια ώρα η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας παρουσιάζει την ενίσχυση των νησιωτικών δομών και τα κίνητρα προσέλκυσης γιατρών ως βασική προτεραιότητα. Δύσκολα όμως πείθεται κάποιος ότι ένα αποτελεσματικό κίνητρο είναι να ζητάς από τους γιατρούς να παραμένουν στις θέσεις τους, να καλύπτουν τις ελλείψεις και στη συνέχεια να αναζητούν την πλήρη αποζημίωση για την εργασία που ήδη πρόσφεραν.
Γιατί τελικά το μήνυμα που φτάνει στους υγειονομικούς είναι μάλλον μπερδεμένο: από τη μία τους ζητούν να κρατήσουν όρθιο το σύστημα στα νησιά και από την άλλη το ίδιο σύστημα φαίνεται να δυσκολεύεται να κρατήσει… τις υποσχέσεις του απέναντί τους.
