Ο Ζαφ Κωνσταντινίδης ανέλυσε τον ρόλο των παιδικών τραυμάτων, των περιοριστικών πεποιθήσεων και των ανεκπλήρωτων αναγκών σε ένα σεμινάριο με έντονη συμμετοχή του κοινού.
Γράφει η Αναστασία Καφετζή – Δημοσιογράφος Υγείας
Τραύματα, περιοριστικές πεποιθήσεις, ανεκπλήρωτες ανάγκες και η δύναμη της αυτοεκτίμησης βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας ιδιαίτερα διαδραστικής εκδήλωσης, όπου οι προσωπικές ιστορίες των συμμετεχόντων μετέτρεψαν τη θεωρία σε ουσιαστικό διάλογο.
«Οι άνθρωποι δεν μένουν σε μια τοξική σχέση επειδή είναι αδύναμοι, αλλά επειδή κουβαλούν τραύματα, περιοριστικές πεποιθήσεις και ανεκπλήρωτες ανάγκες». Αυτό ήταν το κεντρικό μήνυμα που ανέπτυξε ο life coach Ζαφ Κωνσταντινίδης, στο σεμινάριο με θέμα τις τοξικές σχέσεις, το οποίο συγκέντρωσε το έντονο ενδιαφέρον του κοινού και άνοιξε έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις, τις επιλογές μας και τα βαθύτερα αίτια που μας κρατούν εγκλωβισμένους σε καταστάσεις που μας πληγώνουν.
Ο Ζαφ Κωνσταντινίδης δραστηριοποιείται στον χώρο του life coaching, με την προσέγγισή του να βασίζεται στη συμβουλευτική και στις αρχές της γνωστικοσυμπεριφορικής μεθόδου. Εστιάζει στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο τα τραύματα του παρελθόντος, οι περιοριστικές πεποιθήσεις και οι ανεκπλήρωτες συναισθηματικές ανάγκες επηρεάζουν τις επιλογές και τις σχέσεις των ανθρώπων, προτείνοντας πρακτικές κατευθύνσεις για την προσωπική εξέλιξη και την επίτευξη στόχων. Παράλληλα, είναι ιδιαίτερα ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου το περιεχόμενό του συγκεντρώνει εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους και εκατομμύρια προβολές, ενώ διαθέτει πολυετή πορεία στη δημοσιογραφία ως παρουσιαστής σε τηλεόραση και ραδιόφωνο και ως αρθρογράφος σε μεγάλα ενημερωτικά μέσα. Σήμερα παρουσιάζει το podcast «Portreto», με καλεσμένους από τους χώρους της ψυχολογίας, της επιχειρηματικότητας, της τέχνης, της πολιτικής και της ιστορίας.
Από τα πρώτα λεπτά της ομιλίας του, ο Ζαφ Κωνσταντινίδης επιχείρησε να αποσαφηνίσει τι πραγματικά σημαίνει τοξική συμπεριφορά, επισημαίνοντας πως η τοξικότητα δεν χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο συνολικά, αλλά εκφράζεται μέσα από επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές που καταπατούν τα προσωπικά όρια, γεννούν ενοχές, ενισχύουν τον χειρισμό και οδηγούν στη συναισθηματική εξάντληση.
«Δεν μένουμε σε μια τοξική σχέση επειδή μας λείπει η θέληση. Μένουμε γιατί κουβαλάμε τραύματα, περιοριστικές πεποιθήσεις και ανεκπλήρωτες ανάγκες.»
Γιατί, όμως, ένας άνθρωπος παραμένει σε μια σχέση που τον φθείρει; Σύμφωνα με την προσέγγιση που παρουσιάστηκε, η απάντηση βρίσκεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: τα παιδικά τραύματα, τις περιοριστικές πεποιθήσεις και τις ανεκπλήρωτες συναισθηματικές ανάγκες. Τρεις παράγοντες που, όπως αναλύθηκε, επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, επιλέγουμε τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας και διαχειριζόμαστε τις σχέσεις μας.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η προσωπικότητα ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής. Όπως αναφέρθηκε, η σχέση με τη μητέρα αποτελεί το πρώτο και σημαντικότερο σημείο αναφοράς για το παιδί, ενώ από την ηλικία των τεσσάρων με πέντε ετών αποκτά καθοριστική σημασία και η παρουσία του πατέρα, καθώς και οι δύο γονείς συμβάλλουν στη διαμόρφωση της αυτοεικόνας, της αίσθησης ασφάλειας και του τρόπου με τον οποίο το παιδί θα σχετίζεται αργότερα ως ενήλικας.
Ξεχωριστό κεφάλαιο αποτέλεσαν η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση, έννοιες που παρουσιάστηκαν ως θεμέλια για την ανάπτυξη υγιών σχέσεων. Όπως επισημάνθηκε, όταν ένας άνθρωπος αναγνωρίζει την προσωπική του αξία και θέτει ξεκάθαρα όρια, είναι περισσότερο σε θέση να αναγνωρίσει και να αντιμετωπίσει συμπεριφορές που τον υποτιμούν ή τον εγκλωβίζουν.
Δεν είναι μόνο όσα ζήσαμε, αλλά και όσα μας έλειψαν
Έντονο προβληματισμό προκάλεσε και η προσέγγιση γύρω από τον ρόλο των γονέων. Η ουσία, όπως αναπτύχθηκε, δεν βρίσκεται μόνο στο τι έκανε ένας γονέας, αλλά πολλές φορές στο τι δεν έκανε. Η έλλειψη αποδοχής, συναισθηματικής ασφάλειας, επιβράβευσης ή ουσιαστικής παρουσίας μπορεί να αφήσει κενά που συνοδεύουν τον άνθρωπο και επηρεάζουν τις σχέσεις του στην ενήλικη ζωή.
Όταν η θεωρία έδωσε τη θέση της στις προσωπικές ιστορίες
Το πιο ζωντανό κομμάτι της εκδήλωσης ήρθε μετά την ολοκλήρωση της εισήγησης. Η αίθουσα μετατράπηκε σε έναν χώρο ανοιχτού διαλόγου, όπου πολλοί συμμετέχοντες μοιράστηκαν προσωπικές εμπειρίες και περιέγραψαν καταστάσεις που αντιμετωπίζουν στις σχέσεις τους. Με αμεσότητα, ο Ζαφ Κωνσταντινίδης απάντησε σε δεκάδες ερωτήματα, προσεγγίζοντας ακόμη και μεμονωμένες περιπτώσεις και προτείνοντας, τρόπους διαχείρισης προσαρμοσμένους στις ανάγκες κάθε ανθρώπου.
Η ενεργή συμμετοχή του κοινού, η διάθεση για εξομολόγηση και ο ουσιαστικός διάλογος που αναπτύχθηκε μέχρι το τέλος της βραδιάς ανέδειξαν τη σημασία τέτοιων δράσεων, που δεν περιορίζονται στη θεωρία αλλά δημιουργούν χώρο για κατανόηση, προβληματισμό και προσωπική αναζήτηση. Ένα σεμινάριο που άφησε έντονο το αποτύπωμά του στους παρευρισκόμενους και επιβεβαίωσε ότι η ανάγκη για συζήτηση γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις είναι σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.
Το αποτύπωμα της βραδιάς
- Η αυτοεκτίμηση και η αυτοπεποίθηση λειτουργούν ως ασπίδα απέναντι στις τοξικές συμπεριφορές. Όσο καλύτερα γνωρίζει κάποιος την προσωπική του αξία, τόσο ευκολότερα μπορεί να θέτει όρια και να προστατεύει τις σχέσεις του.
- Η οικογένεια διαμορφώνει τα πρώτα πρότυπα σχέσεων. Οι εμπειρίες των πρώτων χρόνων της ζωής επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους στην ενήλικη ζωή.
- Δεν είναι μόνο όσα ζήσαμε, αλλά και όσα μας έλειψαν. Η έλλειψη αποδοχής, συναισθηματικής ασφάλειας ή ενθάρρυνσης μπορεί να επηρεάσει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας.
- Η παραμονή σε μια δυσλειτουργική κατάσταση δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Σύμφωνα με την προσέγγιση που παρουσιάστηκε, πίσω από αυτήν βρίσκονται συχνά παιδικά τραύματα, περιοριστικές πεποιθήσεις και ανεκπλήρωτες συναισθηματικές ανάγκες.
