Η παχυσαρκία αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2. Ωστόσο, νέα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι η εικόνα είναι πιο σύνθετη, καθώς η κατάσταση των μυών φαίνεται να επηρεάζει καθοριστικά τις πιθανότητες εκδήλωσης της νόσου.
Γράφει η Αναστασία Καφετζή – Δημοσιογράφος Υγείας
Σε μεγάλη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Diabetes Care, ερευνητική ομάδα με επικεφαλής το Curtin University διαπίστωσε ότι τα άτομα με αυξημένο σωματικό λίπος και ταυτόχρονα μειωμένη μυϊκή μάζα αντιμετωπίζουν αισθητά μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 2, ακόμη και σε σύγκριση με όσους έχουν παχυσαρκία χωρίς σημαντική απώλεια μυών.
Για τις ανάγκες της έρευνας, οι επιστήμονες ανέλυσαν δεδομένα από περίπου 480.000 ενήλικες, οι οποίοι δεν είχαν διαβήτη κατά την έναρξη της παρακολούθησης. Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν για περισσότερα από 14 χρόνια, επιτρέποντας στους ερευνητές να καταγράψουν με ακρίβεια ποιοι παράγοντες σχετίζονται με την εμφάνιση της νόσου.
Η ανάλυση έδειξε ότι οι άνθρωποι με σαρκοπενική παχυσαρκία, δηλαδή τον συνδυασμό αυξημένου λιπώδους ιστού και μειωμένης μυϊκής μάζας είχαν περίπου 3,5 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν διαβήτη τύπου 2 σε σχέση με όσους διέθεταν φυσιολογική σύσταση σώματος.
Τα ευρήματα ανέδειξαν ακόμη μία σημαντική διαφορά. Σε σύγκριση με τα άτομα που είχαν μόνο παχυσαρκία, όσοι παρουσίαζαν σαρκοπενική παχυσαρκία εμφάνιζαν επιπλέον αύξηση του κινδύνου κατά 19%. Η διαφορά ήταν ακόμη μεγαλύτερη έναντι των ατόμων με μόνο σαρκοπενία, καθώς η πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη ήταν αυξημένη κατά 91%.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα στοιχεία της δεκαετούς παρακολούθησης. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι περίπου το 15% των ατόμων με σαρκοπενική παχυσαρκία εμφάνισε διαβήτη τύπου 2 μέσα σε δέκα χρόνια. Το αντίστοιχο ποσοστό περιορίστηκε στο 11% μεταξύ των ατόμων με παχυσαρκία χωρίς απώλεια μυϊκής μάζας, ενώ στους συμμετέχοντες που δεν είχαν ούτε παχυσαρκία ούτε σαρκοπενία ήταν μόλις 3%.
Παράλληλα, η συσχέτιση αποδείχθηκε ακόμη πιο ισχυρή στις γυναίκες και στους ενήλικες ηλικίας κάτω των 60 ετών, γεγονός που υποδηλώνει ότι η μυϊκή υγεία ενδέχεται να αποτελεί ακόμη σημαντικότερο παράγοντα σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες.
Όπως επισημαίνει ο Mario Siervo, τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι η αξιολόγηση της μυϊκής κατάστασης θα μπορούσε να ενταχθεί στον έλεγχο των ατόμων που διατρέχουν αυξημένο μεταβολικό κίνδυνο, ώστε να εντοπίζονται νωρίτερα όσοι είναι πιθανότερο να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 2.
Τα νέα δεδομένα ενισχύουν την άποψη ότι η πρόληψη της νόσου δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στον αριθμό που δείχνει η ζυγαριά. Η διατήρηση επαρκούς μυϊκής μάζας και καλής μυϊκής λειτουργίας φαίνεται να αποτελεί εξίσου σημαντικό στοιχείο για τη μεταβολική υγεία, υπογραμμίζοντας τον ρόλο της συστηματικής άσκησης και της ισορροπημένης διατροφής στην πρόληψη του διαβήτη.
