Γράφει η Αναστασία Καφετζή
Στις 30 Ιουνίου ολοκληρώνεται η χρηματοδοτική «ανάσα» των απογευματινών χειρουργικών επεμβάσεων μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, αφήνοντας πίσω του έναν απολογισμό που απέχει αρκετά από τις αρχικές θριαμβευτικές εξαγγελίες.
Οι ιδιωτικές κλινικές που συμμετείχαν στη δράση έχουν ήδη κληθεί να κλείσουν γρήγορα τις εκκρεμότητές τους και να αποστείλουν τα απαιτούμενα δικαιολογητικά στον ΕΟΠΥΥ, προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία πληρωμών. Με απλά λόγια, ο χρόνος τελειώνει και μαζί του φαίνεται να τελειώνει και η προσπάθεια να παρουσιαστεί το εγχείρημα ως μια μεγάλη μεταρρυθμιστική επιτυχία.
Η χρηματοδότηση αφορά μόνο τις περιπτώσεις όπου οι ασθενείς θα έχουν ολοκληρώσει τη νοσηλεία τους μέχρι το τέλος Ιουνίου, ενώ οι πάροχοι θα πρέπει μέσα στον Ιούλιο να έχουν καταθέσει όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να διεκδικήσουν τα ποσά που προβλέπονται.
Και κάπου εδώ αρχίζει η ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας: το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε αρχικά σαν μια τεράστια λύση στο πρόβλημα των χειρουργικών λιστών, κατέληξε να μετράει τις αποστάσεις ανάμεσα στις υποσχέσεις και την πραγματικότητα.
Από τις μεγάλες ανακοινώσεις για δεκάδες χιλιάδες δωρεάν επεμβάσεις, ο αριθμός άρχισε σταδιακά να περιορίζεται. Οι αρχικοί στόχοι υποχώρησαν, οι εκτιμήσεις αναθεωρήθηκαν και τελικά το πολυδιαφημισμένο σχέδιο βρέθηκε να κινείται σε πολύ χαμηλότερες επιδόσεις από εκείνες που είχαν παρουσιαστεί στην αρχή.
Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περίπου 20.000 επεμβάσεις που τελικά πραγματοποιήθηκαν, τόσο σε δημόσιες δομές όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Ένα αποτέλεσμα που μάλλον δεν δικαιολογεί τους πανηγυρικούς τόνους με τους οποίους είχε παρουσιαστεί η δράση.
Η εικόνα στα δημόσια νοσοκομεία ήταν χαρακτηριστική. Το μοντέλο των απογευματινών χειρουργείων συνάντησε από νωρίς το γνωστό εμπόδιο: την έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού. Γιατροί, αναισθησιολόγοι και νοσηλευτές δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά από κάποιο μαγικό διοικητικό κουμπί, με αποτέλεσμα αρκετές μονάδες να δυσκολευτούν ή και να αδυνατούν να στηρίξουν το εγχείρημα.
Την ίδια ώρα, αρκετοί ασθενείς δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενθουσιασμό απέναντι στην επιλογή των ιδιωτικών κλινικών. Για πολλούς, το ζητούμενο δεν ήταν απλώς ένα «δωρεάν» χειρουργείο, αλλά η επέμβαση από τον γιατρό που είχαν επιλέξει και στο νοσοκομείο όπου ήδη είχαν δημιουργήσει σχέση εμπιστοσύνης.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το πρόγραμμα συνοδεύτηκε και από καθυστερήσεις στις πληρωμές, δημιουργώντας επιπλέον προβλήματα τόσο στους εργαζόμενους του ΕΣΥ όσο και στις ιδιωτικές δομές που συμμετείχαν.
Έτσι, ένα σχέδιο που παρουσιάστηκε ως μεγάλη τομή για την αντιμετώπιση της αναμονής στα χειρουργεία καταλήγει να θυμίζει περισσότερο μια καλοστημένη επικοινωνιακή παράσταση με λιγότερο εντυπωσιακό φινάλε. Οι αριθμοί, άλλωστε, έχουν τον δικό τους τρόπο να αποκαλύπτουν τι πραγματικά συνέβη ακόμη κι όταν οι αρχικές παρουσιάσεις ήταν πολύ πιο αισιόδοξες.
